Volgende pagina Volgende pagina Vorige pagina Vorige pagina
Finish the Race … walk if you have to, but cross the line if you can. 
COPYRIGHT      MICHA HAVRELUK
Update  12.05.2017
THE FEEL GOOD CLUB ... CLARA PACTA, BONI  AMICI
ELSI  WERELDKAMPIOEN W55 100 km (Seregno - Italië 2012) JACQUES BELGISCH  KAMPIOEN TRAIL M 60 OP DE 50 K (La Roche - 2012)
EDWIN SPARTATHLONFINISHER (Athene - Sparta 2002: 246 KM)
klein, maar fijn... of geen kwantiteit, maar kwaliteit!
Joggingclub RUN & FUN Genk vzw
EEN ENERGIEKE, SYMPATHIEKE HARDLOOPCLUB : VOOR  JOGGERS, WEDSTRIJDATLETEN EN TRAIL RUNNERS VAN ALLE LEEFTIJDEN en NIVEAUS!
Clubfeest Clubfeest Locatie / Trainingen Locatie / Trainingen Home Home Wie zijn wij? Wie zijn wij? Verzekering Verzekering Outfit Outfit Archief Archief Lidmaatschap Lidmaatschap Leden Leden Louis Persoons Memorial Louis Persoons Memorial Coal Miners’ Trail Coal Miners’ Trail Contact Contact PAUL  4DE BELGISCHE PRESTATIE OOIT 6-DAAGSE BALATONFÜRED (HONGARIJE) 528,287 KM  4-10 MEI 2017 PR’S PR’S NIEUWS NIEUWS
DEE BELGISCH REC. 48 U. W50 - 95,482 K en B.R. op 6-daagse met 303,07 km BALATONFÜRED (HONGARIJE) - MEI 2017
Foto Childlearn
05.11.2017 - AN VERTELT OVER HAAR EERSTE 42,195 KM
In februari 2017 heeft Ingrid ons allemaal (Alex, Dorine, Erik, Kris, Liesbeth en mezelf) warm gemaakt om mee naar Nice te gaan. Velen onder ons zouden er hun eerste marathon lopen. De vliegtuigtickets werden gekocht, hotel geboekt, de inschrijving geofficialiseerd…de belangrijkste dingen waren al geregeld. Er resteerden nog enkele maanden als mentale voorbereiding op ons trainingsschema, dat eind juli van start ging. Er was dus ook nog even te tijd om mijn wachten zo te wisselen dat die niet in de voorbereiding vielen e.d. Spijtig genoeg moest Dorine al vrij snel afhaken door een blessure en ook voor Erik zag het er niet goed uit door een werkongeval. Wat later kwam wel Rachida er nog bij! Eind juli gingen we dus van start met ons schema. In het begin werd ik een paar keer geveld door een keelontsteking waardoor ik enkele trainingen moest overslaan. De paniek was er even, want ik had schrik dat ik niet aan de nodige kilometers zou geraken. Dat was niet nodig. Ik verteerde over het algemeen de trainingen zeer goed. Ik had nooit last van spierpijnen e.d.. De eerste 28 kilometer –training vond ik mentaal wel een moeilijke. Op het einde was dit een beetje zwaar, wellicht omdat we die ook een beetje te snel gelopen hadden. De lange duurlopen die achteraf volgden gingen me wel goed af. Zo liepen we voor de levensloop 34km, om de vlam te halen in Sint-Truiden. Dit was de langste training vooraf, en hierna wist ik wel dat ik klaar was om een marathon uit te lopen, zowel mentaal als fysiek. De schrik voor blessures kwam wel tevoorschijn, omdat ondertussen Ingrid en Kris in de lappenmand lagen. Ook 2 weken voor de marathon, schoot er iets bij Alex in zijn kuit. Rachida kon o.w.v. ernstige gezondheidsproblemen van haar vader spijtig genoeg niet meegaan... Donderdag 2/11 was onze vlucht naar Nice. Toen begon de spanning wel toe te nemen. Op vrijdag liepen Ingrid en ik een rustige 5 km. Dit was voor Ingrid de test of 21km wel haalbaar zou zijn. Zij zou dan samen met Erik 2x21km lopen. Die 5km op de Promenade des Anglais voelde heerlijk aan. Het zonnetje scheen en er waren zoveel lopers om ons heen. Dit gaf zeker goesting in meer… Op zaterdag was er door de organisatie van de marathon een breakfast run van 4km aan een heel rustig tempo. Hier had ik samen met Kris, Liesbeth en Erik aan meegedaan. Ook dit rustig loopje was heerlijk en smaakte naar meer! Zaterdagnamiddag hadden we niet meer teveel rond gewandeld in Nice om even de benen nog wat te laten rusten. Ik zorgde dat alles klaarlag voor de dag nadien. ’s Avonds op tijd het bedje in, maar om 2u was ik alweer wakker. Daarna had ik niet meer goed geslapen. Ook was er toen nog een stevig onweer, hevige regenbuien, straatlawaai… Het voelde alsof ik de dag nadien een ‘examen’ had. Om 6u ging de wekker, ik sprong in mijn kleren en ik ging naar het ontbijt. Het hotel had een aangepast ontbijt voorzien voor de marathonlopers, maar ik hield me bij mijn vertrouwde havermoutpap. Om 7u vertrokken we  richting start. Gelukkig hadden Kris en Liesbeth gezorgd voor regencapes want tijdens onze wandeling was er nog een stevige regenbui. Bovendien konden we ons zo nog wat warm houden. We moesten onze zakjes met droge spullen gaan afgeven zodat deze ook de reis naar Cannes konden maken. Vervolgens moesten we nog een veiligheidscontrole passeren om in ons startvak te geraken. Daar hadden we nog de mogelijkheid om naar toilet te gaan, dus gingen we daar nog maar eens aanschuiven in de zeer lange rij.
10 minuutjes voor start deed ik de cape uit. Er was nog wat uitleg, opwarming van de lopers, het Frans volkslied werd nog gespeeld. Ik kreeg er kippenvel van. Om 8u werd het startschot gegeven. Iets na 8u konden we ook rustig beginnen te joggen en 5 minuten later kwamen we over de start. Rond de pacer van 4u was het iets te druk, dus gingen Kris en ik daar een beetje voor lopen. Ik had al vlug behoefte aan een plaspauze, dus op 5 km stopte ik even aan een toitoi. Blij dat ik daar vanaf was zodat ik fatsoenlijk durfde te drinken. Het lopen ging lekker. Daarna heb ik een paar kilometer wat sneller gelopen om terug bij Kris te geraken. We zaten voortduren rond 5min20sec. Bij elke bevoorrading nam ik een beker water en tussendoor dronk ik van mijn eigen isotone drank. Rond kilometer 15 was er een lang stuk dat we de lopers na ons konden zien. Daar hadden we Erik en Liesbeth gespot. Rond kilometer 16 zei Kris dat het voor hem niet meer zo snel ging. Ik ben mijn tempo blijven aanhouden. En dat ging verbazend goed. Op 21 kilometer zag ik mijn mama,  Ingrid en haar dochters. Wat was het leuk om hen te zien! Ingrid zou daar Erik aflossen. Op 24 km was er een klimmetje, maar dit was nog niet de ‘muur’ die op 28 kilometer begon. Het lukte vrij aardig om het tempo erin te houden, met dank aan de heuveltrainingen van Micha! Na bergop kwam er ook gelukkig bergaf, ideaal om de hartslag wat te laten zakken. Ondertussen probeerde ik ook te genieten van de mooie uitzichten. Het was wel heel mooi om zo te lopen langs de kustlijn! Vanaf 34 kilometer werd het mentaal een beetje moeilijker. Vanaf dan begon echt het aftellen. Kwam dit omdat dit onze langste training geweest was? Een paar kilometer verder, rond 38, moest ik toch wat inboeten op mijn snelheid. Ik zag dat ik er wel zou geraken onder de 4 uur. En daar was ik heel erg tevreden mee. De laatste 2 kilometer waren de zwaarste. Over de eindmeet komen was best emotioneel. We kregen de mooie medaille, een finisher t-shirt, een rugzakje, wat knabbels en drinken. Het was nog even wandelen tot aan de uitgang.  Het was fijn om mijn mama weer te zien. Ik was aan de uitgang blijven wachten tot iedereen er was. Iedereen heeft dat zeer goed gedaan! Ik ben fier op iedere clubmaat, al hoop ik ook dat iedereen geleerd heeft uit dit verhaal zodat een blessure vermeden kan worden tijdens de voorbereiding van een volgende marathon! Eens compleet waren we op een terras gaan zitten en de welverdiende blonde Leffe smaakte enorm! Het wandelen na de marathon ging voor de ene iets moeilijker dan voor de andere, maar hoe meer je beweegt hoe sneller het melkzuur verdwijnt. Dat hield ik toch in mijn achterhoofd! Zo een marathon en de hele voorbereiding doet toch wat met je! Waarschijnlijk omdat dit de eerste was. Ik heb heel veel over mezelf geleerd! Ik ga er zeker nog lopen! Maar het moet natuurlijk combineerbaar zijn met al de rest (gezin en werk) aangezien je er toch heel wat tijd in stopt. En het allerbelangrijkste om mee te nemen is: welk schema je ook volgt, luister naar je lichaam! Het is helemaal niet erg om eens een training over te slaan, rust is zeker even belangrijk!